Judicare – co to jest?

Judicare. Podobny do „obrony z urzędu” system wyznaczania indywidualnych pełnomocników/obrońców do spraw z urzędu, oparty na listach prawników, którzy zgłosili gotowość prowadzenia takich spraw (np. według specjalizacji) bądź zostali do udzielania takiej pomocy upoważnieni przez odpowiednią instytucję, po spełnieniu określonych warunków (np. Holandia, Izrael).

Prawnicy dyżurni (duty lawyers). Adwokaci pełniący całodobowe dyżury, w trakcie których udzielają z urzędu pomocy prawnej osobom zatrzymanym, których nie stać na wynajęcie prawnika (przyjmowane są różne sposoby wynagradzania takich prawników).

Listy specjalizacyjne. Prowadzone przez sąd (lub inny organ wyznaczający obrońców/pełnomocników z urzędu) listy prawników podejmujących się prowadzenia z urzędu danego rodzaju spraw.

„Kliniki prawa” (uniwersyteckie poradnie prawne). „Kliniki prawa” są z reguły organizowane przy uniwersyteckich wydziałach prawa i oparte na wolontariacie studentów prawa, pracujących pod nadzorem pracowników naukowych i praktyków. Kliniki, jeśli zważyć skalę ich działania, nie są alternatywnym modelem świadczenia pomocy prawnej. Ich celem jest głównie edukacja i umożliwienie studentom prawa zdobycia pewnego doświadczenia, przydatnego w późniejszej praktyce zawodowej. Jest to jeden z tzw. praktycznych przedmiotów nauczania. Dodatkowo uwrażliwia studentów – przyszłych prawników na problemy osób ubogich, którym udzielają pomocy prawnej.

Przedsądowa pomoc prawna. Profesjonalna pomoc prawnika, niezwią- zana jednak z wniesieniem sprawy do sądu czy toczącym się postępowaniem (ograniczona np. wyłącznie do porady prawnej lub pomocy w sformułowaniu pisma, a nieobejmująca reprezentacji przed sądem). Może być przyznawana np. w formie skierowania na krótką (np. półgodzinną) bezpłatną lub częściowo odpłatną wizytę u prawnika.

Praca prawników pro publico bono. Nieodpłatne świadczenie przez prawników porad i pomocy prawnej dla osób niezamożnych, samodzielnie bądź w organizacjach społecznych. W niektórych systemach prawnicy mają obowiązek poświęcenia określonej ilości godzin w roku na taką pracę.

Fundusz pomocy prawnej. Wydzielona część budżetu przeznaczona wyłącznie na pokrywanie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Środki do funduszu pomocy prawnej mogą wpływać z budżetu centralnego, lokalnego, opłat sądowych, grzywien i kar, różnego rodzaju dotacji, częściowo także mogą pochodzić od osób, którym udzielana jest pomoc prawna.

Kwestionariusz zamożności (means test). Szczegółowy formularz zawierający dane o dochodach, majątku i sytuacji rodzinnej osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej, stanowiący podstawę oceny zdolności tej osoby do poniesienia w całości lub części kosztów obrony/pełnomocnictwa.

Ustawa o pomocy prawnej. Ustawa określająca ogólne zasady przyznawania i udzielania pomocy prawnej we wszystkich rodzajach spraw. W krajach naszego regionu ustawa taka obowiązuje np. w Słowenii, a odpowiedni projekt przygotowywany jest na Węgrzech.

Standardy minimalne. Obowiązujące w niektórych systemach pomocy prawnej szczegółowe wytyczne co do prowadzenia sprawy (np. lista czynności obowiązkowych przy prowadzeniu sprawy), pomagające ocenić jakość prowadzenia danej sprawy. Mogą one dotyczyć wszystkich spraw lub tylko spraw prowadzonych z urzędu.

Zasady etyki zawodowej. Zasady postępowania adwokata / radcy prawnego wobec klientów, organów sądowych i kolegów korporacyjnych. W przeciwieństwie do standardów minimalnych (zob. wyżej) polskie zasady etyki zawodowej nie zawierają szczegółowych wytycznych, są ogólne. Mogą stanowić podstawę oceny zachowania prawnika i sposobu prowadzenia sprawy. W Polsce zasady etyki zawodowej adwokatów i radców prawnych ustala Naczelna Rada Adwokacka i Krajowa Rada Radców Prawnych. Są one dostępne na stronach internetowych obu korporacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>