Prawnik i jego usługi

Trzeba mieć na uwadze to, że osoby uwikłane w proces cywilny (teraz chcę tylko o tym mówić, sprawy karne mają, wydaje mi się, zupełnie inny wymiar) nie od razu zdają sobie sprawę z potrzeby ustanowienia pełnomocnika i często, zachęcane przez sąd, dopiero [wtedy] występują o zwolnienie od kosztów, albo, jeśli są zwolnione, o ustanowienie pełnomocnika. Bo w Polsce jak komuś zepsuje się zegarek, to idzie do zegarmistrza, bo nie chce tam dłutka wsadzić i sam pomajsterkować, ale jak ma sprawę w sądzie, to nie idzie do prawnika. Pierwsza zasada – „nie iść do prawnika” to jest pewien brak zaufania do fachowca i strach przed kosztami.

Mówiono tu o tym, że panuje powszechne przekonanie, że usługa prawnicza jest w Polsce droga. Otóż brakuje mi informacji na temat, czy pytani o to w ogóle wiedzą, jaka jest struktura wynagrodzeń, jak dochodzi się do wynagrodzenia prawnika, czy z góry zakładają, że to jest droga usługa. Wydaje mi się, że to drugie przeważa, i tutaj jest pewien efekt publicystyki. Otóż, to pewnie powiedzą przedstawiciele korporacji zawodowych, stawki minimalne ukształtowane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości nie są wysokie, więc ta bariera dostępu do pomocy prawnej jest obniżona, ona nie jest tak wysoka, jak można by sądzić. Dlatego też skala potrzeb pełnomocnika z urzędu nie musi być postrzegana aż tak wysoko, jak się w tej chwili wydaje.

Utrwalonym w Polsce standardem jest, iż każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu. Stanowi tak Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 42 ust. 2.

Kodeks postępowania karnego stanowi w art. 6, że oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.

Obrońcą w procesie karnym może być tylko adwokat . Natomiast na podstawie art. 24 § 1 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, obowiązującego od 17 X 2001 r., w sprawach tych jako obrońca obwinionego ma prawo stawać radca prawny z uprawnieniami do reprezentowania osób fizycznych .

Podstawowe zasady rządzące w sprawach karnych wyborem pełnomocnika procesowego bądź wyznaczeniem pełnomocnika przez sąd są następujące. Oskarżony może wybrać sobie obrońcę (adwokata) według własnego uznania

(art. 83 k.p.k.). W niektórych przypadkach oskarżony musi mieć obrońcę bez względu na to, czy tego chce, czy nie. Jest to tzw. obrona obowiązkowa. Występuje w przypadkach, gdy:

– oskarżony jest nieletni

– oskarżony jest głuchy, niewidomy lub niemy

– oskarżony nie włada językiem polskim

– zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności

– sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę

– postępowanie toczy się w pierwszej instancji przed sądem okręgowym, a oskarżonemu zarzuca się zbrodnię (czyn zagrożony karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności) lub pozbawiono go wolności (jest aresztowany lub odbywa karę za inne przestępstwo).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>