Teza Sądu Najwyższego i jej dalszy ciąg

W dalszym ciągu pozostaje aktualna teza Sądu Najwyższego , w myśl której strona zamierzająca wnieść sprawę do sądu powinna liczyć się z koniecznością poniesienia określonych wydatków i na ten cel oszczędzać, ograniczając zaspokajanie bieżących potrzeb. „Dopiero wówczas, gdy poczynienie tych oszczędności prowadziłoby do wyraźnego uszczerbku utrzymania koniecznego strony i rodziny można mówić o istnieniu podstawy do przyznania zwolnienia”. Od ponad 40 lat sądy w Polsce powołują się na to rozstrzygnięcie, podejmując decyzje o odmowie zwolnienia z kosztów. W orzeczeniu z 27 X 1955 r. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż jeżeli strona ma chwilowe trudności w zebraniu niezbędnej kwoty, zwolnienie z kosztów może być przyznane wtedy, gdy istnieje natychmiastowa potrzeba złożenia pozwu, a zwłoka doprowadziłaby do przedawnienia roszczeń.

W odróżnieniu od opisanego wcześniej problemu z trudnościami interpretacji „należytego wykazania” niemożności poniesienia kosztów obrony w sprawach karnych przepisy dotyczące zwolnienia od kosztów sądowych w sprawach cywilnych (warunkującego ewentualne przyznanie pełnomocnika z urzędu) są bardziej szczegółowe. Zawierają bowiem instrukcję o konieczności przedstawienia informacji o stanie rodzinnym, majątku i dochodach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>